Ako’y isang diwang mapagkalinga…
Ako’y isang babae…
Nais kong sisirin ang kalaliman ng aking pagkatao
Nais kong lunirin ang sarili sa ligaya ng pag-ibig
Ako man ay may pusong marupok…
Pagkat ako’y isang babae
Nais ko ring mapunan ang aking pangangailangan
Nais ko ring matagpuan ang aking kaganapan
…ang magmahal
…mag-aruga
…magsilang ng sanggol
…umunlad bilang isang tao, bilang isang babae
May isang bagay sa buhay na hindi ko maintindihan. Minsan,kailangan nating punan ang ekspektasyon ng mga tao o ng institusyon kung saan ka nabibilang.Ang mahirap pa nito,sobrang taas ng ekspektasyon at hindi ito angkop sa iyong kakayahan. Maaari namang hindi panailalabas ang iyong natatagong potensyal ngunit kaliwa’t kanan ang pressure.Hindi ka minlamang mabigyan ng sapat na oras.Sapat na oras upang maghanda…sapat na oras upang matapos ang problema, sapat na oras upang kilalanin ang iyong sarili. At ang pinakamahirap sa lahat…hindi mo napupunan ang ekspetasyon mo sa iyong sarili. Minsan magugulat ka na lang na nagawa mo ang isang bagay na hindi mo naisip na iyong magagawa.Hindi mo na maintindihan ang iyong sarili sa paggawa ng mga desisyon na masasabing kahibangan. At ang tangi mong dahilan ay isang karuwagan na ating pinagbatayan ay ang iyong nararamdaman.
Minsan..pakiramdam ko…napaka unfair ng mundo. Bakit kailangan mong mapunta sa isang sitwasyon na mukhang wala kang kawala. Na ang tangi mong magagawa ay magtiis hanggang sa matapos na ang lahat.Bakit kailangan mong yakapin at ipasok sa iyong isip at kaluluwa lahat ng masasamang emosyon dahil sa ikaw ay binabayaran ng malaking halaga..o dahil ito ang iyong reponsibilidad na tinanggap ng walang kamalaymalay.
Bakit napakasama ng mundo samga taong nais lang maiba..o sa mga tao na may lakas ng loob na ipakita kung sino sila? Bakit kailangan mong mabuhay kasama ang mga tao na sa tingin nila ay sila ang laging tama. Mga tao na gustong baguhin ang iba..gustong alamin at pakialaman kung ano mang aspeto meron sa iyong buhay.
Kaya ngayon,wala akong nararamdamang ano mang emosyon. Wala na ang inis, galit,kaba… ngunit lubos na nalalaman ng aking isipan na may mali at hindi dapat ito ang aking maramdaman.Marahil ito ang mekanismo ng aking damdamin.
Ako ba’y isang guro?
Bakit di makapgturo, puso kong tuliro
Salat sa kasanayan,lagi ay bigo
Di maakit,estudyanteng maluluho
Ako ba’y isang makata?
Bakit tulala,tugma’y bibihira?
Di mawari, nararapat na salita
Aakma sa damdamin,nitongaking tula
Ako ba’y isang artista?
Bakit di makaguhit,di makapinta?
di mailapat, kulay asul at lila
Aking kamay,sa lapis nangungulila
Noon pa man, akin nang pangarap
Humubog ng kaisipan ng mga musmos na liyag
Sa kanila isasalin, dunog at tatag
Mula sa tulad kong lumaki sa hirap
Ngunit kung paano kung puso nila’y sarado
Kanilang iniisap, makasarili, makamundo
Paano itutuwid landas ng mga Anghel
Kung kanilang guro, kasing rupok ng papel
Nag-aagaw buhay, ulirat kong basag
Di makaintindi, di makapalag
Muli sa mundo, ako’y nabihag
Buhay ko ngayon, matamis, masaklap
Huwag na sana kong gisingin
Sa panandaliang pagkakahimbing
Habang puso’y nagpapahinga
Sa mundong di naglalambing
Iibig na muli sa isang diwata
Mukha man niya’y di pa nakikita
Pagdating nya man, noon pa itinakda
Sabik na naghihintay, sa tuwi-tuwina
Lungkot ko’y napawi, di na mag-iisa
Sa mundong bigo, sa aruga’t kalinga
Ako ay naghihinagpis… sa aking kulungan. Pakiramdam ko ay mahihirapan akong makawala. Parang nawala ang mahahalagang bagay sa akin. Aking ipinagpalit ang mga bagay na nagpapasaya sa akin sa pansamantalang solusyon… sa tingin ko ay makabubuti. Lagi na lang akong miserable… Bawat araw ay isang mabigat na pasanin na nais ko nang tapusin ngunit di ko alam kung paano. Sana ay sumapit na ang araw na aking matatamo ang hinahangad na kalayaan. Ang kalayaan ng aking puso… kalayaang mag-isip… kalayaang kumilos. Kailan ko kaya muling mararamdaman ang kasiyahang dulot ng pagpapalaganap ng kaalaman… kasiyahang dulot ng palitan ng mga kaalaman. Nasaan na ang ipinangako ng Diyos… ang nakasaad sa aking propesiya… Nais ko nang bitawan ang mabigat na pasanin… Nais ko nang kumawala sa apat na sulok ng aking kulungan.
Narito ako ngayon, naghihintay sa ipinangako ng Diyos. Nagtatanong ung kailan ka darating… Nakita na ba kita? Saan kita matatagpuan? Minsan ay aking tinatanong kung totoo ba ang kapalaran. Bilang Kristiyano,ako ay naniniwala na may plano ang Diyos sa ating buhay. Lahat ng bagay ay kanyang itinakda…kapanganakan…mga magulang..kaibigan..kabiyak at kamatayan. tulad din ng konsepto ng kapalaran.
Kung gayon ay kailangan ko pa ng pasensya. Marahil ay hindi pa ako handa…o hindi ka pa handa.Ngunit ngayon kita kailangan. Ngayong ako ay nalulungkot… malayo sa mga kaibigan… naguguluhan sa buhay. Kailangan ko ng kakampi.. ng magpapalakas ng aking kalooban… isang taong hindi ako iiwan. Isang taong makakaunawa sa akin… magdarasal para sa akin…isang kawentuhan tungkol sa hiwaga ng buhay.
Nasaan ka? Hinahanap mo rin ba ako? Ipinagdarasal mo ba ako? Kailan magtatagpo ang ating landas? Nakasalalay ba ang ating pagtatagpo sa landas na aking tatahakin? Ngayong liku-liko ang daang aking tinatahak… makakatating ba ako sa iyo?
Likas sa akin ang pagmamahal sa kalayaan. Nais ko ng malayang buhay… malayang nakakagalaw… malayang mangarap… malayang magpahayag ng emosyon. Marami akong nais gawin.. di ko nais na makulong sa rehas ng limitasyon.
Bakit ganito ang buhay… sadya bang magkaroon ng limitasyon ang aking buhay…limitado ng responsibilidad.. ng mga pagkakataon…
Simple lang naman ang mga bagay na magpapasaya sa akin..ngunit ang kasimplihan nito ay taliwas sa pagiging praktikal… Ang katangian na sa tingin ng iba ang magliligtas sa iyo sa reyalidad ng kahirapan. Ang pupuno sa iyong kumakalam na sikmura.. ang magbibigay sa iyo ng mga materyal na bagay.
Ngunit aking napagtanto na hindi sa salaping madaling maubos matatagpuan ang kaligayahan. Para saan ang salapi kung kapalit nito ay lubhang pagkabugnot..pagkabato at kawalan ng pagmamahal.
Ako’y napapaisip… ito ba talaga ang kahulugan ng buhay? Ang matali sa kalungkutan…pagkabato..at limitasyon… Di ba tayo ay nilikha upang maranasan ang kaligayahan. Kaligayahan na dulot ng pagtuklas sa ating potensyal…pagsasagawa ng mga bagay na nilalaman ng ating puso… at paglasap sa bawat segundo ng buhay…
