Likas sa akin ang pagmamahal sa kalayaan. Nais ko ng malayang buhay… malayang nakakagalaw… malayang mangarap… malayang magpahayag ng emosyon. Marami akong nais gawin.. di ko nais na makulong sa rehas ng limitasyon.
Bakit ganito ang buhay… sadya bang magkaroon ng limitasyon ang aking buhay…limitado ng responsibilidad.. ng mga pagkakataon…
Simple lang naman ang mga bagay na magpapasaya sa akin..ngunit ang kasimplihan nito ay taliwas sa pagiging praktikal… Ang katangian na sa tingin ng iba ang magliligtas sa iyo sa reyalidad ng kahirapan. Ang pupuno sa iyong kumakalam na sikmura.. ang magbibigay sa iyo ng mga materyal na bagay.
Ngunit aking napagtanto na hindi sa salaping madaling maubos matatagpuan ang kaligayahan. Para saan ang salapi kung kapalit nito ay lubhang pagkabugnot..pagkabato at kawalan ng pagmamahal.
Ako’y napapaisip… ito ba talaga ang kahulugan ng buhay? Ang matali sa kalungkutan…pagkabato..at limitasyon… Di ba tayo ay nilikha upang maranasan ang kaligayahan. Kaligayahan na dulot ng pagtuklas sa ating potensyal…pagsasagawa ng mga bagay na nilalaman ng ating puso… at paglasap sa bawat segundo ng buhay…
